Prof. Adler over het normale kind.

Erfelijkheidsfactor nog steeds ondergeschikt geacht.

TAAK VAN DE OPVOEDERS.

AMSTERDAM, 29 Mei. — Gistermiddag hield prof. dr. A. Adler voor de afdeeling Amsterdam van de Nederlandsche Vereeniging van Huisvrouwen in een der zalen van het American Hotel een voordracht over het onderwerp: „Het normale kind”.

In de beschavingsperiode, waarin wij leven, bestaat een kind, dat men in de letterlijke beteekenis van het woord normaal zou kunnen noemen, eigenlijk niet. De moeilijkheden, waarvoor een tijdperk als het onze de menschen plaatst, zijn namelijk zóó groot, dat de volgende generatie — theoretisch gesproken — de mogelijkheid heeft, de problemen beter op te lossen dan de voorafgaande.

Het is daarom de taak van de ouders, hun kinderen zoo op te voeden, dat ze de moeilijkheden, waarvoor het leven hen plaatst, zoo goed mogelijk kunnen overwinnen. Aan deze voorbereiding op het toekomstige leven hecht de Individualpsychologie als opvoedingsleer de grootste waarde. Ieder kind, voor zoover het geen psychopaat is, brengt de mogelijkheid mee op de wereld, zich bij de omstandigheden van het leven aan te passen, maar deze mogelijkheid moet op de juiste wijze worden ontwikkeld. Hierin schuilt de voornaamste taak van de ouders.

De eigenschappen, door erfelijkheid gekregen, zijn volgens prof. Adler slechts van een zeer ondergeschikte beteekenis. Het komt er op aan, welke houding het kind tegenover de wereld en zijn medemenschen aanneemt. Het kind moet worden opgevoed tot een medemensch.

In dezen zin moeten zijn individueele eigenschappen worden ontwikkeld. Het streven naar succes, dat in elken mensch domineert, moet aansluiting zoeken bij de maatschappij. De wensch, succes te behalen, moet gericht zijn op het welzijn van de algemeenheid. Daarmede rekening houdende moeten ouders hun kinderen opvoeden, als ze hen het ideaal van het normale kind willen laten benaderen. Dikwijls uit het streven naar succes zich echter in het feit, dat het kind steeds het middelpunt wil zijn, waarom alles zich concentreert. Dergelijke kinderen tyranniseeren hun omgeving en worden later lastige menschen, met wie niemand kan opschieten.

Andere kinderen nemen een passieve houding aan en rekenen er steeds vast op, steun te vinden bij hun ouders. Dit zijn de zoogenaamde vertroetelde kinderen. Later behooren ze tot de menschen, die steeds met de handen in hun schoot op het geluk zitten te wachten. Ook zij lijden meestal schipbreuk, daar Fortuna in onzen tijd niet verkwistend is met haar giften.

Deze twee groepen van menschen hebben het contact met de maatschappij verloren. Dientengevolge krijgt hun gemeenschapsgevoel heel vaak een negatief voorteeken. Ze worden in plaats van vrienden, vijanden van de samenleving en gaan niet zelden den crimineelen kant op. Dit alles zouden de ouders kunnen vermijden, als ze hun kinderen opvoedden tot vrienden van de maatschappij. Met deze verantwoordelijke taak moeten ze reeds bij het kleine kind beginnen en om deze taak te kunnen vervullen, moeten ze zelf medemenschen zijn en mogen ze niet vijandelijk staan tegenover het leven. Als alle ouders hun plichten in dezen zin opvatten, zal de wereld veel gelukkiger zijn dan thans.


Fuente: «Prof. Adler over het normale kind. Erfelijkheidsfactor nog steeds ondergeschikt geacht. Taak van de opvoeders», De Telegraaf, Ámsterdam, miércoles 29 de mayo de 1935, Avondblad, Vierde Blad, p. 8, col. 2; sin firma. Transcripción hecha sobre la imagen de la página en Delpher (ddd:110570725:mpeg21:p014; artículo a0308), cotejada con el OCR de la plataforma («gekre.... : gen», «Kortuna», «mensehen», «fn», etc., corregidos); la última frase, al pie de la columna, se toma del OCR. Se conserva la ortografía de la época; el espaciado de «Adler» se da en cursiva. La conferencia fue la tarde del martes 28 de mayo de 1935, el día siguiente a la conferencia sobre la teoría de los sueños ante el Psychologische Studiekring (véanse las crónicas del 28 de mayo de 1935); no debe confundirse con la conferencia «Het normale kind» de La Haya del 7 de junio de 1935 (crónicas del 8 de junio de 1935).