Prof. Adler over: „Das Ziel der Evolution".
Voor den Studiekring voor Individualpsychologie hield gisteravond Prof. Alfred Adler, de bekende Duitsche paedagoog, een voordracht over „Das Ziel der Evolution".
De belangstelling was vrij groot, zoodat het bekende zaaltje van het Volksuniversiteitsgebouw vrijwel geheel gevuld was.
Prof. Adler begon met op te merken, dat de Individual-Psychologie, juist als andere wetenschappen, niet slechts een verzameling van tastbare feiten is, waardoor een leidende gedachte, een metaphysische grondslag, gekenmerkt wordt.
In de Individual-Psychologie zijn slechts de betrekkingen tusschen het individu en de buitenwereld waarneembare feiten. De mensch is steeds onderdeel van een complex geweest. In deze samenleving met anderen heeft de mensch steeds de op hem toestormende vragen getracht op te lossen. Steeds treffen wij bij dezen, in betrekkingen tot anderen levenden, mensch een streven naar overwinning, naar volmaaktheid.
Het leven is een beweging naar het doel der vervolmaking. Dit is reeds het principe der evolutie.
In deze evolutie begint de mensch met datgene, wat zijn voorgeslacht hem nalaat. Al deze dingen zijn concreet geworden bewegingsverschijnselen der evolutie. Zij hebben eeuwigheidswaarde en worden weer aangevuld met eigen nieuwe bijdragen op een volgend geslacht overgedragen. Wie niets kan bijdragen verdwijnt uit het evolutie-proces en heeft daarvoor geen enkele waarde. Zoo vergeten soms geheele volken het doel der evolutie.
In den stroom der evolutie zien we slechts die individuen, wier geestelijke en physieke functies tot de vergrooting van het menschelijk welzijn bijdragen. Daartoe is slechts hij in staat, die zich op de basis van het „mede"-leven weet te plaatsen.
Vragen naar de betrekking van het eene individu tot het andere eischen voor hun oplossing sociale interesse. Wie deze niet bezit, kan problemen als die der kameraadschap, der landelijke of stedelijke samenleving natuurlijke niet tot een oplossing brengen.
De sociale interesse is reeds noodig voor het kind bij zijn spelen en leeren, juist omdat dit alles slechts training voor 't latere leven in den stroom der evolutie is. Ook is zij noodig in den arbeid, die den mensch het levensbestaan moet verschaffen. En ook in de liefde kan alweer slechts hij of zij slagen, die over voldoende sociale interesse kan beschikken.
Onze generatie heeft de sociale interesse in betrekkelijk geringe mate. Vele menschen nemen liever, dan dat zij geven.
De fouten der menschen zijn alle terug te brengen tot gebrek aan sociale interesse, welke zich vooral uit zoowel bij moeilijk op te voeden kinderen, als bij menschen met geestelijke afwijkingen e.a.
Uit deze overwegingen volgt, dat het zeer belangrijk is in het jonge kind de sociale interesse zooveel mogelijk te ontwikkelen en te cultiveeren. Dit is de taak van het gezin, dat toch niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor invloeden der buitenwereld, waarbij bijv. oorlog, werkloosheid, enz. tot een vijandige levenshouding kunnen leiden. Het kind is noch slecht noch goed bij de geboorte, maar heeft een zekere sociale interesse, die vergroot moet worden.
Op deze interessante voordracht volgde gelegenheid tot gedachtenwisseling.
Fuente: «Prof. Adler over: „Das Ziel der Evolution"», Utrechtsche Courant, Utrecht, miércoles 23 de mayo de 1934, Tweede blad, p. 6, col. 2, continuación en la col. 3; sin firma. Transcripción hecha sobre la imagen de la página en Delpher, cotejada con el OCR de la plataforma; el margen izquierdo de la col. 2 queda cortado en la imagen y los comienzos de línea se completan con el OCR. Se conservan la ortografía de la época y las formas del impreso («de bekende Duitsche paedagoog», «natuurlijke niet», «sociale interesse»). Se omiten los demás artículos de la página.