Moeilijk op te voeden kinderen.
Gisteravond hield dr. Alfred Adler, de laatste der voor Amsterdam aangekondigde voordrachten voor het Nutsseminarium voor Paedagogiek in de Aula der Gemeente-Universiteit. Het onderwerp was:
Schwererzichbare Kinder in Familie und Schule.
Zij, die de vorige voordracht van dr. Adler hebben bijgewoond of de verslagen daarover hebben gelezen, zullen begrijpen, dat spreker er op wees, dat men bij kinderen die moeilijkheden geven, niet in de eerste plaats op de uitingen maar veel meer op de diepere oorzaken acht moet geven. Men zoeke niet alles bij het kind, maar vooral bij de naaste omgeving. Het kind mag niet onder hoogen druk van ouderlijke autoriteit leven, men make toch niet van alle „prestige quaesties", geef niet persoonlijke bevelen, „ik wil het zoo", maar laat het kind gevoelen, dat dit of dat nu eenmaal zus of zoo behoort, schep kameraadschappelijke verhoudingen, in plaats van gezagverhouding. Men bespotte en kleineere het kind nooit, want dat wil zich wreken.
Spr. laat hooren, hoe luiheid, liegen en anedre verkeerdheden haar oorsprong vinden in het gevoel van onzekerheid. Luiheid is een middel voor het ontmoedigde kind, om te ontkomen aan de verplichting tot werken. Het komt in de gunstige positie, te kunnen gevoelen: „Wat zou ik van dat werk niet terecht brengen, als ik eens niet lui was!"
Dr. Adler bespreekt dan nog verschillende kinderfouten: enuresis, nagelbijten, kinderdiefstallen, pavor nocturnus, e. a. en zegt, dat de toekomstige taak der school moet worden, niet alleen de kinderen onderwijs te geven, maar de oorzaak der kinderfouten weg te nemen en de kinderen te leeren, zich aan te passen bij de gemeenschap, niet een leerschool, maar een opvoedingsschool moet zij worden. Niet wat de mensch meebrengt aan gaven, maar wat het er van weet te maken bepaalt zijn toekomst.
Vervolgens merkt spr. op, dat een kind, dat zijn gaven niet te weet te gebruiken, wijl het onder te hoogen druk leeft, gaat lijden aan angst, welke niets anders is dan de uitdrukking van minderwaardigheidsgevoel. Maar gewoonlijk kruist dat gevoel een anderen weg: die van parasitair leven ten koste van anderen. Onderdrukking in de kinderajren kan ook nog tot gevolg hebben, dat het kind in de pabreteitsjaren plots de gehoorzaamheid opzegt en de banden der disciplne verbreekt.
Onder de wenken, de spr. nog geeft, noemen we die, dat hij de kinderen op het 14e jaar wil waarschuwen tegen ongebonden critiek met haar gevolgen: geslachtsziekten. Spreker eindigt met de belangen van het kind aan te bevelen bij allen, die daarop invloed kunnen hebben.
Pro. dr. Ph. Kohnstamm zegt spreker in een slotwoord hartelijk dank voor wat hij heeft gebracht. Al moge dr. Adler, waar hij zelf zegt voor hen, die zijn werken kennen, weinig nieuws gebracht hebben, het is goed, dat zijn denkbeelden in ruimen kring bekend worden. Niet zonder tegenzin heeft spr. de uitdrukking „de eeuw van het kind" wel eens vernomen, maar dr. Adler heeft ons het kind leeren zein als wezen, dat niet voor zichzelf, maar voor de gemeenschap wordt opgevoed, en als later de namen genoemd zullen worden van hen, die op verstandige wijze zijn opgekomen voor de rechten van het kind, dan zal dr. Adlers naam in die reeks een voornamen plaats innemen.
Deze voordrcht werd ook weder door een zeer talrijk en belangstellend publiek, dat de geheele aula vulde, bijgewoond.
Fuente: «Moeilijk op te voeden kinderen», Algemeen Handelsblad, Ámsterdam, martes 27 de enero de 1925, edición de la mañana (Ochtendblad), p. 2 del ejemplar digitalizado, col. 4; sin firma. Delpher: artículo ddd:010657220:mpeg21:a0071, página ddd:010657220:mpeg21:p002. Transcripción hecha sobre la imagen de la página, cotejada con el OCR de la plataforma. Se conservan la ortografía de la época y las numerosas erratas del impreso («Schwererzichbare», «anedre», «kinderajren», «pabreteitsjaren», «disciplne», «Pro.», «zein», «voordrcht»); el título de la conferencia, impreso con espaciado, va en cursiva. «Ongebonden critiek» es probablemente errata por «ongebonden erotiek»; se deja como está impreso. La Nieuwe Rotterdamsche Courant («Onderwijs. Dr. Adler», 27 de enero de 1925) publicó una reseña más breve de la misma conferencia, que añade que Kohnstamm agradeció a Adler sus cinco conferencias en Ámsterdam; un extracto de esta apareció en otro periódico con el título «Over opvoeding. Moeilijke kinderen» (30 de enero de 1925).