STADSNIEUWS.
Lezing van dr. Adler.
Voor de Nederlandsche maatschappij tot bevordering der geneeskunst hield gisteravond in de vergaderzaal van het Gemeente ziekenhuis dr. Alfred Adler uit Weenen, een voordracht over het onderwerp: De theorie der minderwaardigheid van organen en haar beteekenis voor de psychologie en psychiatrie. De voorzitter, dr. J. W. Deknatel, heette alle aanwezigen hartelijk welkom en dankte speciaal dr. Adler voor zijn komst naar Holland. Daarna gaf hij dezen het woord.
Dr. Adler wees op de eigenaardige constitutie der organen en de zwakte, welke soms daarbij voorkomt. Deze zwakte, zei hij, ziet men vaak in een geheele familie en hoogst merkwaardige verschijnselen zijn waar te nemen, omtrent het verband tusschen lichamelijke en psychische eigenschappen.
Wanneer een kind ter wereld komt met een onontwikkeld of zwak orgaan, moet dit een veel grootere inspanning verrichten, om toch te kunnen functioneeren. Dikwijls gaat zulk een orgaan zich abnormaal ontwikkelen of anders gaat een ander orgaan of de geestelijke eigenschappen optreden als compensatie.
Menschen bijvoorbeeld met een zwak gezichtsvermogen, weten dit gebrek vaak op te heffen door extra werkzaamheid der hersenen of fantasieën. Verschillende bekende dichters o.a. Milton hebben aldus door psychische prestaties de minderwaardigheid van een orgaan weten goed te maken.
Uit eigenaardigheden van een orgaan zijn dikwijls zekere geestesgesteldheden te verklaren, bijvoorbeeld een algemeen gevoel van minderwaardigheid. Men ziet dan bij sommige kinderen, hoe dit gevoel hen drijft tot groote inspanning om zich boven de omgeving te kunnen ontwikkelen; ze worden gekenmerkt door groote eerzucht. Later ontstaan er 2 categorieën, de eene gaat ongewoon grooten moed toonen, de andere blijft achter of gaan zich vaak met de moeder vereenzelvigen. Langs anderen weg blijkt hun heerschzucht, om anderen aan zich te onderwerpen. Gelukt dit niet, dan openbaart zich angst in allerlei vormen, ook voortkomend uit de behoefte om steun te vinden.
De gevoelstoestand van een kind, dat niet bestand is tegen de moeilijkheden des levens, heeft verschillende gevolgen. De verwende individuen zullen weinig geschikt zijn voor de school en zich niet kunnen losmaken van de nabijheid der moeder. Voor het minderwaardigheidsgevoel is niet de minste reden; in het psychische leven ligt geen causaliteit, het is een voortdurende reeks van „moeten". Wanneer het zieleleven twijfelt of door dwangvoorstellingen wordt tegengehouden, moet er een motief zijn, dat de ontwikkeling niet wil.
De individuaal-psychologie meent, dat er tusschen het algemeen nut en de prestatie van den enkeling 'n zekere harmonie moet bestaan. De nerveuze is iemand, wiens minderwaardigheidsgevoel hem verhindert, voorwaarts te gaan. Hij hult zich in een neurose, daar hij hieruit meermalen voordeel geniet en het eenige middel tot genezing is, de causaliteit, welke hij zich zelf gemaakt heeft, te verbreken.
Zoo is het minderwaardigheidsgevoel het grondmotief, dat telkens uit een abnormaal organisme en de reactie van den geest wordt teruggevonden. Bij een depressie als in Oostenrijk, worden juist die personen getroffen, die reeds een zekere twijfelachtigheid hadden. De omgeving of omstandigheden van een mensch spelen een groote rol bij allerlei geestelijke abnormaliteiten; voor de bestudeering daarvan moet men iemands voorgeschiedenis kennen. Als typisch verschijnsel noemde spreker het veelvuldig voorkomen van linksheid, hetgeen een soortgelijke werking kan hebben als een minderwaardigheid van 'n orgaan. Het geeft soms een gevoel van onrust en gebrek aan levensmoed, wanneer iemand met de rechterhand iets moet verrichten, waarvoor dit lichaamsdeel eigenlijk niet geschikt is.
Spreker wees tenslotte op het veelvuldig voorkomen van oorgebreken bij musici, oogzwakte, bij schilders, ja zelfs zijn bijna alle heldenfiguren in eenigerlei opzicht mismaakt.
De kinderen moeten met de moeilijkheden in aanraking worden gebracht; men bewijst ze geen dienst, met alle bezwaren uit den weg te ruimen.
Na de pauze maakten enkelen der aanwezigen gebruik van de gelegenheid tot het stellen van vragen.
Fuente: «Lezing van dr. Adler», Haagsche Courant, La Haya, jueves 22 de enero de 1925, p. 2 del ejemplar digitalizado, rúbrica «Stadsnieuws», cols. 2-3; sin firma. Delpher: artículo MMKB04:000145683:mpeg21:a0009, página MMKB04:000145683:mpeg21:p002. Transcripción hecha sobre la imagen de la página, cotejada con el OCR de la plataforma. Se conservan la ortografía de la época y las formas del impreso («eigenlijk», «linksheid»). Se omiten las demás noticias de la rúbrica. De Avondpost («Uit de Residentie», 22 de enero de 1925) y Het Vaderland («Voordracht dr. Alfred Adler», 22 de enero de 1925) publicaron otra reseña, más breve y de idéntico texto en ambos periódicos, que da el título alemán de la conferencia («Die Theorie der Organminderwertigkeit und ihre Bedeutung für [die] Psychologie und Psychiatrie») y añade la explicación de la aparente herencia de los rasgos psíquicos por la herencia de las inferioridades orgánicas en el árbol genealógico de una familia.