---
Title: Het Normale Kind
Description: Het Vaderland, Den Haag, zaterdag 8 Juni 1935, Ochtendblad A, pagina 2, rubriek «Residentienieuws». Ongeteekend verslag van de lezing van prof. dr. Alfred Adler «Het normale kind» voor de Stichting voor Kinderstudie, den Leerstoel voor Paedagogiek te Leiden en de Vereeniging voor Paedagogiek in het Nederlandsch Lyceum te Den Haag, op 7 Juni 1935: Erbmasse en Umwelt, de Individualpsychologie als gebruikspsychologie, de typen van levensstijl, gevaarlijke situaties in gezin en school, het normale kind als kind van een verre toekomst.
Author: Periodista sin firma
URL: https://adler.school/archivo/adler/cronicas/original/1935-06-08%20Het%20Normale%20Kind%20%28Het%20Vaderland%29
---


<!-- blz. 2 -->

RESIDENTIENIEUWS

# Het Normale Kind

## Het kind van een buitengewoon verre toekomst.

In een door Kinderstudie in samenwerking met den Leerstoel voor Paedagogiek te Leiden en de Vereeniging voor Paedagogiek belegde vergadering heeft gisteravond in het Nederl. Lyceum prof. dr *Alfred Adler* van Long Island Medical College in Nieuw-York gesproken over het normale kind of liever over hetgeen kind meebrengt en bereikt. Hij wees er op dat in de theorie een zekere confusie is ontstaan, doordat de aanhangers der Erbmasse theorie toch ook de opvoeding in hun beschouwingen betrekken, hoewel deze bij hun theorie eigenlijk geheel uitgeschakeld behoorde te worden. Doch ook de aanhangers der pure theorie van de omgeving werken vertroebelend, omdat zij de erfelijkheidstheorie betrekken in hun beschouwingen. Bij beide richitngen wordt het kind, doet zich gelden de drang om het overwoordje heeft mee te spreken.

Doch in elk levend wezen, dus ook in het kind doet zich gelden de drang om het overwinnend tegen de wereld om zich heen op te nemen en zoo moet in het kiemplasma de mogelijkheid voor deze houding en overwinning gegeven zijn. Psychische en lichamelijke mogelijkheden zijn dan ook aangeboren. Doch de ontwikkelingsgedachte mag toch niet uitgeschakeld worden. Bij de aangeboren mogelijkheden moet iets gekomen zijn. De veranderingen van het kiemplasma in den loop der tijden moeten daarvoor verantwoordelijk gesteld worden. De wijze waarop een kind tracht zijn mogelijkheden te exploiteeren doet het verschil ontstaan tusschen de nakomelingen van hetzelfde ouderpaar. In de beide straffe theorieën van Erbmasse en Umwelt moet dus iets niet kloppen.

Voor de geschenken der evolutie, wonderen, staat men vol eerbied zonder ze te kunnen verklaren. Maar men kan ze gebruiken. Leggen de andere theorieën het zwaartepunt op het bezit van het kind, de Individual-psychologie op de vraag hoe het kind zijn aangeboren bezit gebruikt en hoe het de indrukken der buitenwereld gebruikt. Dat gebruik varieert even vaak als het aantal kinderen is. De Individualpsychologie is dan ook een gebruikspsychologie.

Door training kan men voorwaardelijke reflexen leeren beheerschen, maar men kan het kind niet trainen op nederlagen. Hoe gebruikt het kind zijn bezittingen? Sommigen willen heerschen over anderen. Die hebben enkel belangstelling voor zich zelf, niet voor anderen en de graad van activiteit van dezen vindt men niet bij alle anderen. Sommigen willen op anderen leunen; ze willen altijd krijgen, niet geven. Dit type vormt verreweg de meerderheid van alle menschen en kinderen. Het meent recht te hebben op een geschenk, bezit niet veel gemeenschapsinteresse en niet veel activiteit en verdraagt het niet als een wensch niet vervuld wordt. Blijft die vervulling lang uit en moet het een probleem oplossen, dat het niet een ander kan opdringen, dan krijgt dit type een shock en blijkt neuroticus. Voor dit type kan dienen het motto: alles of niets. De activiteit van het eerste type is ook niet sociaal gericht, dringt toch naar vervulling en gaat dus de asociale richting uit.

Een derde type valt anderen niet aan, maar isoleert zich; zijn activiteit is niet groot om het vooruit te drijven. Het wijkt voor alles uit en is tevreden als men 't met rust laat. Een ander type is in volle ontwikkeling wellicht niet te vinden, 't kind en de volwassene, die zijn succes vindt in 't zich nuttig maken voor anderen. En wel van vroegste kindsheid af.

De in deze gevallen geschetste levenstijl is na het derde, vierde levensjaar gefixeerd. Dan zijn de cultiveering en levendmaking van de aangeboren levensmogelijkheden bepaald. Het normale kind zou dus in die jaren al moeten zijn bijgebracht, dat 't anderen ten nutte moet leven. 't Kind moet levensmoed hebben, tot zelfstandigheid neiging hebben, zich kunnen aansluiten, tegen elke situatie opgewassen zijn, enz. Men oordeelt vaak naar karaktertrekken, d.w.z. de uiterlijke verschijningsnormen van de verhouding tot de anderen, en die zijn niet aangeboren. De mogelijkheden in het kiemplasme worden steeds veranderd en uitgebreid, maar 't komt aan op het gebruik van die mogelijkheden, of 't zich thuis gevoelen in het geheel der anderen. Het ongeveer normale kind toont in zijn handelingen, dat 't naar eeuwigheidswaarden dringt.

Er zijn gevaarlijke plekken. Bij de meeste kinderen is de komst van een broertje of zusje weinig geliefd; 't wordt als indringer beschouwd, waartegen een afwerende houding wordt aangenomen. Van den eersten dag van zijn bestaan af moet men 't kind onder den indruk brengen, dat 't mee moet doen zoo ver zijn krachten reiken; het doel daarbij is de medemensch. De komst van baby bewijst hoever 't kind gekomen is in zijn sociale instelling. Ook bij ziekte van 't kind kan men zeer belangrijke waarnemingen doen; de zorgen en opmerkzaamheid mogen niet als iets dat vanzelf spreekt beschouwd worden. Training voor sociale belangstelling is noodig. Moeilijke kinderen ontstaan vaak na de ziekten, welke de ouders zeer verontrusten. De Schulfeindlichkeit treedt in allerhande verschijnselen op; de kinderen zijn in het gezin niet voorbereid voor de sociale taak.

De school moet er zich op bezinnen, dat ze de taak heeft te zorgen, dat een kind nooit den moed verliest. Een ander probleem is dat der kameraadschap, der vriendschap, dat doet controleeren hoever een kind van den norm is afgeweken. Andere gevaarlijke situaties ontstaan door de grootere vrijheid en de puberteit; dan toont 't kind duidelijker wat er in zit, door den drang om te bewijzen, dat 't geen kind meer is en in dat bewijs natuurlijk te ver gaat. De Individualpsychologisch geschoolde opvoeder kan 't kind doen zien, dat 't op den verkeerden weg is en zich van het ideaal van een normaal kind verwijdert. Van belang is hierbij de vraag in welke situatie dit kind op zijn levensweg niet juist is voorbereid. De kunst van den opvoeder moet met zich brengen, dat hij een dergelijk kind den weg kan wijzen naar de nuttigheid in het leven; hij moet 't kind daarom belangstelling bijbrengen voor zijn persoon en wat hij te bieden heeft, aan de hand van de ontwikkeling van het kind zelf.

Of 't kind al in zijn derde, vierde jaar een medemensch of een tegenmensch was, kan men nagaan b.v. uit de mate van zijn slordigheid, luiheid, belasting van de moeder, angst, afzondering, enz. Vooral de angst van dergelijke niet-sociaal opgevoede kinderen is kenmerkend; hij is een aanwijzing in het zich gevoelen in vijandelijk land en een bijzonder krachtig middel ter beheersching van een ander. Dergelijke kinderen zijn overgevoelig en gebruiken hun gehuil als waterkracht, om te bereiken wat ze willen. Ze zijn zeer ongeduldig, ze verwachten maar kunnen niet wachten; ze zijn emotioneel; ze hebben een hang naar liefdoenerij jegens hen, enz.

Het normale kind is 't kind van een buitengewoon verre toekomst, een eeuwige opgave en onze idee van de ontwikkeling der volgende generatie weerspiegelt zich in al onze daden en handelingen. Zooals we nu zijn hebben we die aangeboren mogelijkheden voor de volgende generatie waarschijnlijk niet erg bevorderd. Eerst als de mensch in 't nauw zit, begint hij na te denken. We zitten nu wel genoeg beklemd om te gaan nadenken. 't Ontbreekt ons aan de vergrooting van 't gemeenschapsgevoel, die zich in de werkelijkheid uitdrukt en op deze wondeplek wijst de Individualpsychologie.

---

*Fuente:* «Het Normale Kind. Het kind van een buitengewoon verre toekomst», *Het Vaderland. Staat- en letterkundig nieuwsblad*, La Haya, sábado 8 de junio de 1935, Ochtendblad A, p. 2, rúbrica «Residentienieuws», cols. 1 y 2; sin firma. Transcripción hecha sobre la imagen de la página en Delpher (ddd:010016011:mpeg21:p002; artículo a0021), cotejada con el OCR de la plataforma (errores de «ü» por «ij», ««» y «»» intercalados, etc., corregidos). Se conservan la ortografía y las erratas del impreso («richitngen», «levenstijl», «kiemplasme», «hetgeen kind»); la frase «Bij beide richitngen wordt het kind, doet zich gelden de drang om het overwoordje heeft mee te spreken» está trastocada en el impreso (líneas mezcladas en la composición) y se reproduce tal cual. El espaciado del nombre de Adler se da en cursiva. Se omiten las noticias vecinas. De la misma conferencia el archivo publica la crónica, más breve, de la *Haagsche Courant* del mismo día (CR-1935-06-08-76).
